Categories
Gedigte

Die week se beste gedigte

Hiermee die tweede deel van die week se beste gedigte.
In hierdie segment is daar so baie digters wat weer vrae vra. Dit is ’n tyd wat ons almal so bietjie laat wonder. Digters wonder net effens meer.
Dankie, dankie, dankie dat ek hierdie mag doen.
Dit vat nou omtrent twee tot drie dae uit my week. Kom ons maak dit sewe dae ’n week?
Danie

“’n Sonhoed en maskers” – Chantel le Roux

Ag, net so bietjie wyn vir die pyn.
In die aand sukkel ek om jou oë te sien,
jy was nog altyd moeilik om te lees.
Vertel my eerder wanneer ek bietjie mag in.

As jy ’n oomblik het, kan ons bietjie gesels?
Het ek iets verkeerd gesê?
Ek probeer altyd so bietjie harder as jy
en ek dink dis hoekom ek met al die kneusplekke sit.

Wanneer my vrese my ondergrond toe trek dink ek net aan daardie een plek;
daar was ’n klein dammetjie met een gans,
’n ou verliefde paartjie met ’n sonhoed en maskers
en ’n bankie waarop die son geskyn het as jy daarop gesit het.

Nie baie mense is lig nie,
maar jy,
jy is lig.

“Neptune” – Chantel le Roux

Vir daai paar oomblikke wat jy my ingelaat het, het die heelal uiteindelik bietjie sin gemaak.
Ek het verstaan dat die helderste stêr uitbrand sodat almal anders ‘n wens kan maak.
Ek het vir die eerste keer régtig besef dat planete miljoene ligjare uitmekaar is – nes ek en jy.

Jy was die verskietende stêr
Dis tragies eintlik.
’n Merkwaardige, tog ongenaakbare gedagte dat ek al my wense op jou gebruik het.
Jy het helder gebrand totdat daar niks meer oor was nie

As ek jou nou kon sien
sou ek jou toedraai in ’n kombers wat lyk soos die melkweg
Sodat ek kon verdwaal op Neptune
maar jou eventually weer vind op Aarde

“All or Nothing” – Jordan Dowd

i had to take my shirt off
in that hospital bathroom
down the corridor from where you lay.
a rush, a twist, a pull, a tear.
a fight for the air I knew you didn’t get.

don’t you see?
i had to get rid of some of that fire
i felt filling my chest.
tears like embers lining the shadow of my jaw.
guilt like flames along the curve of my neck.

the shirt caught under my chin
just above where the tears were sitting,
a sphere of steel and mistakes.
(because how could you,
the boy of light,
losing your life
not be just that?)

eight days after,
i tied that black ribbon
around my ankle.
isn’t it ironic?
commemorating you
with the very thing you were not:
a hollow knot
void of light.

but death is not an all or nothing affair,
(twice, you taught me that).

the forest will feel the crater
left by a fallen brother
but it will not cease to exist
because one of its own
wasn’t meant to grow old.

“Die ander ek” – C. Jacobs

Jy sê ek is ’n dromer gepla met die maan
’n Swerwer wat in werklikheid nêrens heen gaan.
Jy noem my passie ’n fantasie waarmee ek niks gaan bereik,
Dat ek my verbeel ek het talent terwyl die waarheid my ontduik.
Maar steeds bly glo ek, iemand iewers vind dit goed genoeg,
Dat dit waarde tot hul lewe voeg
En dat ek eendag die waarheid hier agter sal ontdek.
Tot dan bly ek worstel met die ander ek….

“En jou woorde aan my” – C. Jacobs

Ek het belowe om die kwaad van die wêreld van jou af weg te hou
Gedink ek kan jou van die seerkry in die lewe weerhou.
Maar toe stel ek jou en myself so diep teleur
Want ek word toe die rede vir baie van jou seer
En jou woorde aan my
Seerkry is deel van die lewe my ding
Dis wat jou sterker anderkant uitbring
Maanskyn en rose kom voor in feëverhale
In ons realiteit val almal maar telkemale
Dit gaan oor hoe jy opstaan, sterk staan, voor begin
Met geloof, hoop en liefde die vyand oorwin
Nooit het jy my kwalik geneem nie, maar my vergewe
Oor en oor my gerusgestel dis deel van die lewe
’n Mens is net dit – mens, bloed en vlees
Solank ek werklik berou in jou kan lees
En jou woorde aan my
Seerkry is deel van die lewe my ding
Dis wat jou sterker anderkant uitbring
Maanskyn en rose kom voor in fee verhale
In ons realiteit val almal maar telkemale
Dit gaan oor hoe jy opstaan, sterk staan, voor begin
Met geloof, hoop en liefde die vyand oorwin
Soms sê en doen ons dinge sonder om te dink
Besef ons eers die werklikheid as die nagevolge weerklink
Moenie bang wees om foute te maak of om jammer te sê
Dis waarin die geheim van ‘n beter menswees lê
En jou woorde aan my
Seerkry is deel van die lewe my ding
Dis wat jou sterker anderkant uitbring
Maanskyn en rose kom voor in fee verhale
In ons realiteit val almal maar telkemale
Dit gaan oor hoe jy opstaan, sterk staan, voor begin
Met geloof, hoop en liefde die vyand oorwin
Moet jouself nie blind staar aan jou foute begaan
Dis oor en uit en gedaan
En jou woorde aan my
Seerkry is deel van die lewe my ding
Dis wat jou sterker anderkant uitbring
Maanskyn en rose kom voor in fee verhale
In ons realiteit val almal maar telkemale
Dit gaan oor hoe jy opstaan, sterk staan, voor begin
Met geloof, hoop en liefde die vyand oorwin

“okay” – Jeané le Roux

Wat beteken dit om werklik “okay” te wees?
Beteken dit dat jy gelukkig is?
Dat jy nie omgee vir die pyn wat so diep begrawe is nie?
Beteken dit dat jy niks voel nie?
Dat jy trane al so onderdruk het dat jy nie hoef te huil nie?
Wat beteken dit om werklik “okay” te wees?
Beteken dit dat jy aan gaan as of niks gebeur het nie?
Dat jy jouself forseer om nie om te gee nie?
Beteken dit dat jy “okay” is as jy die pyn voel maar steeds streef om gelukkig te wees?
As dit is wat dit beteken om “okay” te wees..
Dink ek nie dat ek regtig weer “okay” gaan wees nie.

“Dwaal” – Jeané le Roux

Vir agtien jaar dwaal jy deur die
lewe
Weet jy nie heeltemal wie jy is en wat jy wil bereik nie
Soms het jy ’n idee maar dis nooit jou doel nie
Party mense dwaal selfs langer as agtien jaar
In my dwaal jare
Wou ek al soveel verskillende dinge gedoen het
Wou ek op ’n vliegtuig werk
Wou ek ’n diplomaat word
Dis eers nou dat ek besef wat regtig in my steek
Wat vir jare net in my vinger punte gelê en wag het
En dis hier
In die winter son
Met stof onder my voete
Wat ek besef dat ek hier wil bly
In die ooptes waar ek ongebonde kan wees
My eie stukkie aarde wat vir my siel vrede kan gee

“Die Hand” – Ruan van der Westhuizen

Die Hand is in beheer.
Sy mag onvergelykbaar.
Sonder twyfel
is Sy invloed onmeetbaar.
Die name van Sy skepping
op Sy vingerafdrukke gekerf.

Tye is swaar.
Die lewe voel soms donker.
Tog het Die Hand
die hele skepping gemaak.
Hemel en Aarde:
loof en prys Die Hand!

Hy ken elke haar op jou kop.
Jou pad deur Hom geteer
met goue garing
vol hoop, geloof en liefde.

Jou naam
in die palm van Die Hand geskryf.
My broer:
jy is nie vergete nie.

Jou toekoms, drome en wese
verweef in Sy sprokiesverhaal.

“Skree” – Ruan van der Westhuizen

Skree
Skree tot my longe brand
Skree
Skree met woede en angs
Skree

Weet jy hoe dit voel?
Angs wat jou verdrink?
Vrees wat jou versmoor?
Seer wat jou ontspoor?

Dit raak te veel!
Ek kan nie meer!
My hoop sink weg!
My siel ontbreek!

’n Hulpkreet breek los
los uit my trane.
My hart voel koud
koud en dood.

Abba.
Pappa.
Ek weet Jy is hier,
Jou teenwoordigheid duidelik.
Maar tog voel jy so ver.
Tog voel alles soms donker.

Gee my nuwe krag.
Herstel die HOOP binne my.
Ek sal aanhou na U smag.
My kruis sal ek saamdra.

“Ek Skryf ons mooi neer” – [Anoniem]

Pyn word kuns
seer buite my vasgevang
Ek is dankbaar vir hierdie menswaardige uitweg

Net, wil ek dit nog n bietjie hier by my hou

Iets van ons was waar
En vreemd
En goed
Maar min,
hoekom dan die onophoudende swaar gevoel ton wat my nog stop raap en breek

het ek geweet van dit wat wag
(Seker) sou ek my toelaat om steeds onder jou arm in te hak

Moeg om te kyk
hoe ek so peinsend oorleef
Skryf ek dit nou hier neer
En verstaan vir altyd
kuns was
eens seer

“Eskom” – Kenan Davis
(Gaan volg hom by @ontmasker).

Middel van somer.
My waaier waai nie.
Die krag is alweer af.
“Blêrrie eskom!”

Eskom kan jy dalk,
ook my gedagtes af sit?
Ek huil nie,
ek sweer.
Dit is rêrig net sweet.

Ek vra mooi?
Jy kan nie?
Moet ek weer skryf,
maar my krag is ook kla.

Weet jy wat.
Ék sal!
Net vir nou.
Maar vir my, nie vir jou.

Kom hart,
“bloei net.”
Ek wil haar net vir vanaand wegsit
Een sin asseblief,
ek kort net dit.

Ek wil slaap.
Dis erg genoeg in die hitte.
Nie nog hartseer ook nie.
Ek belowe dis rerig net sweet.
Ek sweer.

Die waaier het nou nou al aangekom.
Ek sweer dis rerig net sweet

“Gevoel” – Hanné Snyman

ek wil huil,
ek wil lag…
is ek werklik dan so sag

wat’s jou definisie van pyn?
wat’s jou definisie van geluk?
wat voel jy my kind?
het jy jou definisie al gevind?

dis binne my; dis binne jou
dié gevoel…
dis ’n gewoel

boeke word geskryf oor dié gevoel
sal ons ooit verstaan?
waar kom dié gevoel tog vandaan?

dit kom en dit gaan
soms onverwag
van dag tot dag…

ek huil, ek lag
daar’s ’n knop in my keel,
maar my lippe is geseël

ons praat nie daaroor nie my kind
want dié gevoel
is nie vir almal bedoel

woorde is te min
en die lewe te kort
vir jou om ʼn definisie te vind
my kind

so leef
lag, huil, hê pyn, hê geluk
voel wat jy moet voel
onthou net
dis jou eie Gevoel

“‘n Romans- angs” – FG Buitendag

Jy laat my bors
my toetrek
met ’n senu-kombers.
En bewe.
Asseblief,
kan ek elke dag
Met jou hitte lewe?

Pretensie pak – Mijaune Smith

Die hiërogliewe vertel ‘n storie van ons
’n comic boek van reënboë en storms
waarheen is hierdie drome dan heen?
asseblief se my net gou weer

knoop jou hemp vol pretensie tot heel bo
my love, is this who you really are?

begrawe ons soos jou liefde vir my
en vergeet van die plan om te vlug
dis ’n oorlogveld in ’n niemandsland
maar die Here weet ek probeer

vergifnis blyk soos die wit lakens
op die matras in my sitkamer
die note wat jy speel rus in die wynrak
skink en hoor iets van la vie en rose

knoop jou hemp vol pretensie tot heel bo
my friend, is this really who you are?

kyk twee keer links en regs
maar stop wanneer jy my sien
bring die rak wyn en
strooi dit op die graf wat jy grawe vir my

“Nog ’n laaste keer” – Mijaune Smith

ek is wolke, blue and grey
no sun set sky or puddle of mud
vergewe my liewe Jesus,
my swart kraag is tot bo geknoop

ek hardloop hekkies in my gedagtes
’n comrades van al wat ek van ons oor het

ek wens en droom
nog vir jou bruin hare
maar die reservoir
maak my veters vas
en giet chenin blanc en nagmaal in my kar se petroltenk

die stad verf ’n canvas van God se troos
en streel Sy sout in my patches in

my inkomste lê op die naat van sy rug,
verlore in die veld
so wanneer ek jou mis,
sal ek dit brand

die wêreld is ’n kind met roasties en oop tone
en ek wonder
bid jy nog vir my in hierdie tyd?

come to find out
my hart is ’n blikkie op ‘n tou
fluister nog eenkeer aan die ander kant in
en begrawe my verewig met die son in jou stem

grawe ‘n gat vir ons om in te bad
sommer daar op die heuwel langs my kitaar case
ons kan weer bier strooi oor die gras;
wense fluister totdat die donker uitbrand

ja, grawe ’n gat
jy kan sing en ek sal speel
vee my oë met modder en spoeg
nog ’n laaste keer, die ware jy

“akoestiese hoendervleis” – Henry Tromp Jnr

met jou koue hande in myne
en die silhoeëtte voor ons vasgevang
kan ons vanaand hier lê en weet
dat dit wat ons het
dalk net ’n ewigheid kan hou

ek het dae lank gesit en wonder
oor hoe om die gevoel te beskryf
die gevoel wat jy my gee
ek het dit

akoestiese hoendervleis

soos die eerste keer wat ’n guitarist
sy snare met passie bliksem en voel
hoe die klank, vibrasies en emosies
deur sy kitaar en sy are beweeg
dáárdie gevoel.

die oomblik wat sy oë
die glimlagte in die skare aanskou
en hy weet dat hierdie is wat hy wil doen
dáárdie gevoel.
akoestiese hoendervleis

wanneer die donkerte ons oorval
en ek my kop op jou bors neerlê
word al my leemtes en stiltes gevul
met rendisies van jou naam
jy vervul my

jou kop neergelê in my skoot
met skemer silhoeëtte voor ons vasgevang
dit het net een kyk gevat
my lyf word warm
my hart klop vinniger
my hare staan regop
akoestiese hoendervleis

“Astronomie” – Carla Adlem

Ek wou jou nog sê
Ek hang nog soms
My drome aan gister se verwagtinge
Soos sterre in ’n ander heelal
Waar dit gedagtes kan bly

Dan vind ek dit weer in joernale
As gebede neer gepen
Vir die Groot Man daarbo

Ek wil jou nog vertel
Hoe Goliat lyk
En hoe hy oorwin is

Dan hang ek nog sterre aan die hemel op
Dit lyk soms soos briewe sonder ’n pos adres
en foto’s van familie en vriende

Miskien vind eendag jou hier
As meer as ’n gebed
Tot dan mag ons dan wees
Sterre, ligjare en drome..

“Fluister” – Christos Pietersen

Ek is die poel bloed wat by die voet van die bed lê.
Die geboorte het my verskeur.
In die teenwoordigheid van my monsters hoor ek my skaduwee fluister.
Ek kan nie altyd in die son staan vir hitte nie.
Partykeer moet ek hier lê sodat ek myself kan sien.
Ek is die bloed op die vloer.
Die geboorte het my verskeur.
Maak my dan bymekaar soos stof
Meng my met spoeg.
Ek is mens.
Ek is mens en dis baie goed.
Ten spyte van die bloed en duister
Sal ek jou hoor soos jy fluister.

“Spoel” – Christos Pietersen

My Geliefde,
jy voel growwer as ooit en jy hang om my soos ’n olielap.
Party dae hoor ek nie die oggend breek nie
En die dag spoel oor my soos vuil water.
Die jare verblyk ons almal so bietjies bietjies op ‘n slag.
Dag vir dag.
Traan vir traan.
Maar dit kleur ons ook weer in.
Lag vir lag.
Dag vir dag.
Dit spoel eintlik oor ons soos die growwe see se sout.
Dit vat en gee.
Vat en gee.
Vat en gee.

“Anargie van die dowe.” – Madia Steenkamp 

Hierdie klavier ken die vloei van my onderbewussyn.
Die note beweeg suiwer met die ritme van die waarheid.
Die bewussyn gee ’n tree terug.
Hierdie is die tyd waar ek kan sweef in euphoria.

Ek weet hierdie is ʼn tydelike uiteindelike ontmoeting met die onderbewuste.
Die pragtige stilte van ń anargie.
’n Aanleer van ń metamorfose om jou bewussyn te vra om net nog ’n oomblik te wag vir die eerste tree terug.

Die definisie van die allerhoogste geheim smeek om uit die tralies van jou innerlike waarheid te breek.
Dit wil skeur deur jou hande se roep na die diepte van die klankgolwe.

Die bewussyn se tree weergalm en sluit die waarheid weer agter my ribbes weg.

Eendag sal die weergalm stil raak
en die dowe sal hoor.

“Die gewig van die waarheid” – Rudolf van Aswegen

In die heelal van haar wese
is elke gedagte ’n sterrestelsel
kompleks, pragtig, elegant
Asof geskryf deur die hand van God
So ook was ek, vir haar
’n gedagte, ’n idee, ’n sterrestelsel
ontelbare konstellasies van emosie
versigtig gebou vanuit ons vurige avonture
Elk met onvergeetlike herinneringe in hul wentelbane
Tog,
net ’n druppel in haar see.
Tog, vir ’n tyd
dalk haar gunsteling druppel
In ’n oomblik van swakheid
waar my sterrestelsel sterk sou staan
het my karakter gefaal.
Onder die gewig van die waarheid
is ’n swartkolk in haar ontwaak.
Aggressief, sonder vooroordeel,
soos die gulsige mond van die duiwel
word haar herinneringe opgevreet
haar avonture ingesluk
haar konstellasies vernietig.
Haar idee van ons,
’n onskatbare sterrestelsel,
’n druppel uit haar see,
gesteel, met my sonde die dief.
Haar vergifnis IS te veel gevra.
Ek sal my karakter buig, breek en verbeter
sou daai lig groen oë ooit weer op my val
sal sy haar verlore sterrestelsel nogmaals sien

“Eenvormigheid” – Katryn

En, wanneer ek voor jou staan,
oopgevleg-
elke kromosoon wat my aanmekaar hou sigbaar om die ware ek te sien…
Wanneer ek voor jou staan, gaan jy my herrangskik?
gaan jy al my drade “colour co-ordinate” todat ek verdwyn in n wereld van eenvormigheid?
– Katryn

“My Starry Night” – Juanita van Tonder

Ek sit vanaand kruisbeen in die donker spotlight
waar die wêreld se liggies in my rigting skyn
Dis ’n perfekte winter-somersaand
en my gedagtes is vol. Vol van jou

nothing weird, promise.

Voor die palmboom-silhoeëtte en duisende kunsmatige sterre dig ek oor jou,

jou menswees, jou siel en sag-sag hart.
Jou glimlag bring skakerings voor wat nog nie op palette bestaan nie,
you’re a walking Shakespearean sonnet
filled with van Gogh colors
en jou hart…

oeh my siel, jou hart

Sonnet 18 – “so long lives this, and this gives life to thee”

‘nough said.

God lewe binne jou en jy, Sy masterpiece,
is way beter as enige Starry Night of Mona Lisa.

Leave a Reply