Categories
Gedigte

Die week se beste gedigte

Hiermee die week se beste gedigte.

Ons kry honderde, honderde, honderde gedigte op die oomblik. Die gedigte hier is werklik die beste van die beste.

Dis crazy hoe hierdie gedigte lyk asof dit uit een bundel kom.

Die Lente is op ons – en dit wys in al hierdie woorde.

Hier is net weer ’n bewys van daai ou gesegde: Life is 10% how you make it and 90% how you take it.

“Willowmore” – Krizel Langenhoven

Arm verlate doodgewone strate
Leë klipgeboue en half opgehangde plakkate
die mense hier se harte praat God se taal
Elke kind en sy enigste R5 vertel ‘n morbiede verhaal
Die petrol guy groet met ‘n glimlag
Hy weet die willowmore brug bied nog ‘n maybe happy dag
ń hond wandel alleen maer en honger in ‘n bos
Op elke hoek ń hart opsoek na ‘n plan om hom van die pyn te verlos
Bak hand seuntjie probeer sy menswees vind
“help asseblief” op ‘n bordjie om sy nek gebind
Maar give me one wish
Ek sal die hart van ‘n Willowmore kind kies
Met seer, kies hul gebed en happy wees
Huppel in die sad strate, sonder om die gevoel van “my last day” te vrees
Klein huisies, met ‘n venster of twee
‘n klein bloekom boom sit ‘n man en skil sy lemoen verleë
Maar sy oë spreek geloof, daar waar God op die brug sit en vir hom smile voor hy nader loop
Dorp van kindness en hoop
Jy’t my hart in jou half huisie gevang
Mag die dowwe straatlig hom met die helderheid van jou dapperheid vervang

“Die ballade van liefde” – Anomien

Liefde is nie ‘n oomblik nie
Liefde is ‘n leeftyd
Liefde is verstandig, welgeluksalig.
Ek sal onthou.

Ek wil huistoe gaan
En gemmerbier drink op die stoep,
Bewonder hoe liefde hartlik lag.
Tevrede wees vir ‘n slag.

As alles verlore is, dan besef almal.
Ek sal hardloop tot my voete swik.
Net om myself te waarsku,
Hoe kosbaar elke sekonde is.

As almal maar net ‘n kwart kon kry
Dan was niemand kwaad nie.
Die nimf van geluk was vaak,
Blykbaar.

Liefde is nie ‘n oomblik nie
Liefde is ‘n leeftyd.
Liefde is verstandig, welgeluksalig.
Jy sal onthou.

“Ons” – Zandre Van Rensburg

Ek dink soms aan ons, wel meer gereeld as wat jy sou dink
Dis onmoontlik om nie te wonder waar ons sou opeindig nie
Twee argitekte wat ’n ideale wêreld probeer bou
Die bed is koud en ek slaap nog presies net soos wat ek altyd het.
Ons verhaal, hoe som ek dit op?
Was dit perfek? Skaars. Maar ek kan jou se wat ek weet,
Is dat ons tyd in die son absoluut kuns was.
Die pragtige glinsterende waansin van die stad van ons
Waar ek maande lank wakker geword het.
Ons was iets nuuts, die begin en die einde,
Maar mag liefde altyd die kuur wees
En tyd jou beste vriend.
Om jou lief te hê was soos om jou bestaan in te asem.
Ek sal jou liefhê met die spoke van wie ek was,
Met die vel wat ek nou is en met die stof
Wat eendag my graf sal versier.

“Hoor jy” – Skilpvis

Hoor jy
‘n hartklop
Hoor jy die stofpad roep
‘n meisie het haar hart verloor
‘n gentleman het haar hart behoorlik bekoor
Sy sien hom staan met ‘n kitaar
Hy speel vir haar ‘n liefdeslied
Dis eintlik al wat hy vir haar kan bied
Maar sy is gelukkig
Sy is vol vrede
Die idee van liefde
Haar enigste rede
‘n notaboek in haar hand
Haar hart is vuurwarm aan die brand
Haar gentleman is netjies aangetrek
Strikdas en al
Sy weet hy het hard vir haar geval

“Dennenaalde en Bliksemstrale” – AJ Burger

Die is ‘n gedig tussen my en jou
‘n samekoms van dennenaalde, bliksemstrale en lang verhale.
Onvergeetlik, eg en rou.

Die is ‘n gedig tussen toe en nou
onbewus van die goeie maande of die hartseer aande
wat die lewe nog vir ons inhou.
‘n Gedig om dan aan vas te klou.

Die gesig van vreugde en van lig

Die is ‘n brief geskryf aan iemand wat ek vertrou,
die eienaar van my gedagtes, my menswees en my wil.
Net jy weet was is, wat was, en wat ek nog wou.

So, ek maak dit uit aan jou.
‘n Brief van omgee, bewondering en smag
Van vreesloos die lewe saam instap, intrap en in lag.

‘n Brief, opgesom met die woorde:

Ek het jou lief

“Strikdas-vlaktes” – FG Buitendag

Ver in die verlate goue vlaktes

Waar die strikdas- springbokke
hulself vet vreet
aan die veld

Elke protea verkoop
Vir bloedgeld

Ver in die verlate goue vlaktes

Waar hul oor hoë honger heinings hop
verby
waar hulle self
dit moes regop skop

‘n migrasie- pelgrimstog
na mammon
wat die veld los
sonder ‘n enkele blom

Daar in die verlate veld

‘My wense vir jou’ – Zané Smidt

Mag die sproete op jou gesig woorde in ‘n bladsy wees,
in die boek van ‘n kind se lewe sonder vrees.
Van hoe jy in die son kon baljaar,
in die veld kon dans en blink-klippies opgaar.

Mag jou taai kaalvoete jou nog vêr dra,
op jou lewenspad, deur al die modderige dae.
Jou glimlag van vreugde soos sonneblomme in die veld,
vir almal om jou ‘n rykdom onafhanklik van geld.

Mag jy met jou dade in liefde oorloop,
soos die plaasdam na baie reën met ‘n ekstra knypie hoop,
jou ware wese raakgesien word,
jy wat die kleinste goedjies waardeer, jy met geen tekort.

So lank soos die son skyn,
ten spyte van alles om jou wat kwyn,
mag jy aanhou om te jubel soos koring in die wind
en mag jy altyd weet, jy is jou Vader se kind.

‘Sal jy’ – Zané Smidt

Sal jy,
wanneer alles bietjie te veel raak bly?
Sal jy my op my voorkop soen,
jou arms om my vou,
en saam met my bid, terwyl jy my vashou.

Sal jy saam met my uit jou maag uit lag,
oor misverstande, of na ‘n lang dag.
Sal jy saam met my dagdroom,
oor alles wat ons nog wil bereik,
en waar God ons in Sy plan kan gebruik?

Sal jy my gedagtes lees wat ek op papier neerlê,
en dit waardeer, veral as ek sukkel om die goed hardop te sê.
Sal jy saam met my kinderlik wees,
in ons sokkies skoffel terwyl ons lag en driedubbel vou,
en oggende God se glimlag in die sonskyn aanskou.

Sal jy langs my loop,
in die onbekende toekoms, met emmers vol hoop.
Sal jy my altyd herinner wanneer ek vergeet,
dat God groter is as die storm op ons pad,
en oor ons Hom volg, raak die opdraande uiteindelik plat.

“Matches” – Harry Le Roux

Was ons al hier
Tussen die blik en
plastiek sak gemeente lede
Waar ons soos net nog ‘n nommer
In onsekerheid wag

Die stiltes is oop gebreek
Met ‘n koevoet wat se klein
kinders al duur tabak
met respek in asem kinders
oud met lyne langs hul oë

Silver in hul baarde
Silver langs hul slaap
Versadig aan die eenvoudige
onregverdige kortstepunt van die loot

Was ons al hier
Tussen die leë grandpa papiere
En tussen die windverwaaide
tatersol en lotto kaartjies
moeg gejaag op gedroom

Als lyk soveel anders
Hier op mense knieë
die park bankie met
glas skerf gekrap tot
op die koue gruis

om onthou te wil word
bly ‘n ongelesde dors
‘n irritasie vir die vlees
‘n uit gestelde klompie snare
‘n duur betaalde prys

brak gedrukte vinger punte
Bring die bekker na die mond
die bekker die leppel en  die swaal
van ‘n klaar gebrande lion match

“Tuis” – Harry le Roux

Ek’t ’n voëltjie met
sy nes by die trein ruit
sien uit trek
‘n man na die wolke
toe sien op  sweef

Ek glo nou daar’s hoop
vir die beide van ons
Selfs vir die boemelaars
wat in daai huis van
dromers gaan woon het

Dit raak al laat
maar dit was al later
vir ons daai keur toe
die bom vuur veras het
Jy’t koud gekry in my
In my laat  besope skaduwee

Ons het saam aanhou glo
Saam die waarheid oorleef
Saam die oggend beswadder
Saam die koue vergeef
Ons het later toe maar groot geword

Die skare het gesing
Die skare het verdwyn
Soos daai aand ,daar die oggend
Wat soms as alles dof raak
In my bewussyn weer tuis kom

A poem by Kendra Slier

I dipped my toes in the water,
Sand wrapped her arms,
Around my feet;
As I watched sharks and dolphins,
Swim together in harmony;
Suddenly I slipped,
Luckily the waves caught me,
And safely placed me on land;
They pointed to Mr. Sandman,
Holding his blue fedora to my right,
As he stared at the setting sun;
Time was nowhere in sight,
As he told me a hundred tales,
Of the strangest dreams,
Living in the minds,
Of worrying souls,
He struggles putting to sleep;
The moon and the stars,
Guided us from above,
As we walked along the midnight shore;
Exchanging stories of terror,
And the importance of peace.

“Maanliefde” – Megan Tolmay

Kan ons mekaar vanaand op die maan gaan kry?
Gaan lê tussen die sterre en wense maak oor jou en my?
Tussen kraters vol hoop oor wat die toekoms ons bied,
Saam bid dat die Here se wil geskiet?
Dat Sy hand ons harte na mekaar toe sal lei,
Hy altyd ons kompas sal bly?
Tussen die stof en die sterre sal lief raak vir mekaar,
Belowe dat ons hierdie geskenk sal bewaar?
Kan ons vanaand op die vrede gaan wals?
Bly vashou aan hierdie droom wat nooit sal vervals?
Kan my suiderkruis altyd na jou toe wys,
Die planete van hierdie wonderwerk getuig?
Ek lê vanaand my hemelruim op jou bors,
met oë vol glanster oor dit wat maanliefde kan word

“DIE LYN” – Nicole Kunze

Daar is ‘n lyn
‘n lyn waaragter mense verdwyn
Om weg te kom van hulle pyn
Aanlyn
Maar aanlyn is daar ‘n fyn lyn
aan weerskante is:
‘n plus
en ‘n minus
Daar is ‘n lyn
‘n lyn waaragter almal verdwyn
Om weg te kom van hulle pyn
Jy sien dat ek nou op die plus kant staan
En nou wil ek wys wat aan die kant van die lyn gebeur
Woorde is al wat ek het,
daarom is daar respek in my status update
Ek sal jou goed behandel
Of jy nou ‘n beroemde is
En of jy op die strate rondwandel
En ja, ma, ek sal jou friend-request aanvaar
Daar is ‘n lyn
‘n lyn waaragter almal verdwyn
Om weg te kom van hul pyn
Jy sien dat ek nou op die minus kant staan
En nou wil ek wys wat aan die kant van die lyn gebeur
Ek lyk dalk nou beskaafd
maar as jy net weet wat ek doen
Skel, spoeg woorde uit soos gif
Word kwaaier soos ek tik
En my fingers beweeg al vinniger
Met die beledigings waaraan ek dink
En ja, ek weet dit is hartseer
want Ons kruip weg
agter die masker van sosialenetwerk
Daar is ‘n lyn
‘n lyn waaragter almal verdwyn
Om weg te kom van hulle pyn
Aan watter kant van die lyn staan jy?

“Sweet Lady J II” – Christos Pietersen

Jy is my reënbelofte, my sonkombers.
Jy is die een wat ek kaal in die modder mee wil rondrol en vergeet van die wêreld se idees van liefde.
Ons is ‘n orgasmiese storm wat woed en die lakens omroei en brand.
Ek wil altyd die rede wees hoekom jy jou lip byt en jou rug in ‘n sekel trek.
Ek wil altyd die een wees wat die reën in jou losmaak met donderweer.
Ek wil die een wees wat die sag van jou binnebeen ken en weet hoe om jou siel uit te trek.
En wanneer jy aan my dink moet jou binnekant bewe en brand met begeerte soos myne doen.
Jy tref my soos weerlig
Van my vingerpunte tot die diepste plek in my siel, donder jy en steek jy al my bome aan die brand.
Dis okay. Ek wil dit so hê.
Ek sal jou vir geen ander verruil nie

“Briewe” – Christos Pietersen

Liewe Jesus,
Ek het jou nie sien aankom nie.
Jy het by die agterdeur ingesluip.
In jou hand was ‘n bom.
Roekeloos het jy die lont laat vonk.
My hele donnerse huis moer toe geblaas.
Ons het die lyke op ‘n hoop gestapel.
In jou ander hand was my eerste Bybel.
Jy het dit begin opskeur en tussen die dooies begin indruk en aan die brand gesteek.
Met jou arm om my het ons na die vuur gekyk.
Jy sê toe net vir my: “Let’s go.”

“refleksie” – Chantel Cloete

so is jy my grot
verdwyn in die siel se swart

so word jy my negosie speel terrein
o goed so sedig en rein

so dans ek om jou wonder kraal
huppelend en laggend verby

bly ek jou spieëlbeeld
wat jy selde mis kyk

so vlinderende flap my oë
speels en lag vir jou

moeg vir die slaap-traan
wat my kussing saans groet

ek is geslote, ek is geset
ek is joune, sê my nag in jou koester portret.

“Die Rivier” – C. vdM 

Van ons
gebore daarin
Van ons
Mee gesleur teen ons sin

Van ons
Daarvan drink
Aan al die
Snye, sere, lag en liefde dink

Van ons
Sit en wonder
Hoekom die strome van liefde en pyn so sterk
Van ons
Wens vir ‘n plekkie onder die Here se arends’ vlerk

Strome deur bome
Swaai
en draai
Druis deur konkelende klowe

Dryf weg
Siel swart herinneringe
Toe verf

Maak toe jou oë
Lief
Waar’s jou wond
Lief…
Maak oop jou oë
Die rivier mond

Sien jy die see?

Digkuns
Ons rivier

Bibber Bewe   – C. vdM 

Bibber bewe
Toe ek aan jou raak
Die stakes was hoog
maak dit saak
Vir jou, sal ek verseker weer

Weer al die monsters
Van voor af trotseer
Vir miskien eendag die eer
Jou hand vashou
Oor die straat

weer jou duim
oor myne voel streel
Soos ons hande vashou
En met God gesels

Dalk vir paar oomblikke langer
Skakerings smarag
In daai seë van jou
met my laat tower

En as ek dalk
eendag wakker word…

Die res van my lewe
Bibber bewe

Aan my Ouer klein suster – C. Nel

Mens jy is mooi vir my
Jou mens wees is mooi vir my
Jou bos kop, jou Hartklop
Jy is fokken mooi vir my.

Jou glashart het in ‘n spieël verander en jou liefde straal na buite.
Vandag is jou hart gekraak met 7 jaar se teenspoed vonnis. Dit is hoe dit voel vir my.
Waarom gebeur slegte goed met kwesbare mense. Jy is SO tasbaar vir die werêld.
Jy strompel oor jou emosies met jou kort bene.
Miskien moet jy jou vry maak van die aardse liefde, miskien moet jy ophou jouself misbruik
Geen muur is gemaak om soveel houe te vat nie.

Raak rustig my ding, jy is kosbaar vir my.
Bewaar jou siel want jy vernietig dit wat mooi is van jou.
HOU JOU KLEIN HANDE OOR JOU GROOT GLAS EN VOEL DIT KLOP
Daar is nog oor van jou. Jy het dit gemaak tot hier.
Dit kon beter wees tot hier , vir mooi mense is daar altyd beter.
Dit is vêr van verby

Vou oop jou sambreel. Beskerm jou teen die slegte reën dit maak jou seer.
Die druppels verander vinnig in hael en jou sambreel trek skielik skraal.
Jy staan alweer kaal voor hom
Kruip weg vind ‘n nuwe huis.
Een wat nie buig of krom trek nie.

Jou bos kop verdien beter.
Jou hartklop verdien iets moois

Jy is mooi vir my
Jou menswees, Jou gekraakte hart en jou klein hande
Jy is fokken mooi vir my

STAAN VAN JOU HEL AF OP!
JY IS NOG NIE DOOD NIE!

“My Einde” – Keegan Scheepers

Die einde van nog ‘n dag
Folterende pyn, weggesteek agter ‘n simplistiese lag-

Ek voel myself, hier waar ek lê, my geestelike ontstigting
Verdwaal tussen rigting
Van gebroke skerwe,
Die helder lig…met swart toe geverwe.

Soos die donkerte sy gereelde besoek aan my bring,
Voel ek net weer hoe die einde indring.
Maar kan jy, met jou laataand liefde
Alles verander?
Laat my toe, om my verdwaasdheid aan jou te gee
Soos ek my vingers oor jou perske wange vee.

Laat my vergeet;
Van die dinge wat pla…
Verminder die las,
Van dit wat ek dra
Wees my genadedood; My verlossing-

My einde.

“Woordrivier’ – Simonie Erasmus

Die kaggelvuurvlamme
stook die passie in jou oë
daar waar jy
met jou diepste dans
tot waar dit vloei uit jou hand
en in geïnk
die volksmond in beland

Jy dompeldoop jou bang
in jou woordrivier se loop
om dit die skare terug te gee
waar hul dit skree
geïnspireerd
was jou feniks-as af
saam met gister se reën

Sal jy weer bo
jou stormsee leef
met songevlekte
vlerke sweef

MeisieMetDiePotlood

“Met my oë toe” – Nanette Botha

Here, die wêreld roep.
En dis selfvoldaan en bulderend.
Hier met my oë toe is waar ek wil bly.
Waar ek weet wie ek is,
want ek is wie U sê ek is.
Nie gereflekteer deur die moderne swart spieël nie.
Hier is ek ’n dogter, beeldskoon en geliefd.
Here die wêreld roep.
En dis kras en skel.
Hier met my oë toe wil ek bly.
Waar ek nie hoef te luister na wêreldse opinies oor ras en politiek en wie kwalifiseer vir liefde en genade gebaseer op egosentriese, selfsugtige standaarde nie.
Hier is aanvaarding en liefde en vrede vir almal wat soek.
Here die wêreld roep.
En dis vreesaanjaend en uitputtend.
Hier met my oë toe wil ek bly.
Waar ek nie hoef te bekommer oor rekeninge wat betaal moet word of ‘n pas wat niemand meer kan volhou nie.
Hier kan ek net wees en rus .
Here die wêreld roep
Nee, die wêreld skree, Here.
Want daar is so min van U daarbuite.
Kan ek net nog so rukkie hier sit met my oë toe?

“Net woorde” – Nanette Botha
Ek is lief vir jou, ongesê.
Help my. Ek is bang.
Die ek haat jou wat jy voer, die ek is jammer wat jy dra.
Ek mis jou nooit gehoor.
Vir die wêreld sê jy: wees dankbaar, wees lief, vergewe vinnig.
Die lewe is kort. CARPE DIEM!
Maar binne jou lê ñ hoop useless gedinkte woorde.
Soos koffiemoer, swart en bitter, onaangeroer.
Spyt is ‘n vierletterwoord
wat jou kan skop as jy lê,
maar wat jou kan breek
as jy dit vir ‘n grafsteen moet sê.

“sielloos” – Audrey Goosen

haar skaterlag weerklink
deur die huis
haar glimlag verhelder
elke vertrek
sy het beheer oor
elke situasie
haar lewe lyk soos
‘n sprokies verhaal.

maar,

sien jy haar gebroke
hart
hoor jy hoe haar trane
val
beleef jy haar nood vir
‘n skouer om op te huil

kyk mooi na die vensters
van haar siel,
miskien
sal jy haar nood raaksien
voel versigtig aan haar hart,
miskien
sal jy sien hoe jammer sy is.

– a.g.

“Nota aan self : fantasie allegorie” – Francois Fouché.

Het ek nie gesê sy oë is teergate nie?
‘n gees-verstikte see:
twee okerbruin strome;
my visserstede platgevee.

Het ek nie gesê sy asem is ‘n donderwolk nie?
‘n Vuurspuwende orkes:
rymskemas wat slaan
oor die breukdele van my hart;
‘n weerligvoël se nes.

Het ek nie gesê sy woorde is sirkels nie?
‘n Bosnimf se bloed.
Sampioene in ‘n kring gepak-
‘n kolkgat in die lente-gloed.

Het ek nie gesê sy hart is ‘n grot nie?
Draak-beset en koud;
Weggebêre onder ‘n ribbesmat-
ñ opgaardam van bloedbesmeerde-goud.

Hy’s ‘n boek van vele donker storie:
opgesom,
platgedruk,
raakgevat
in die uithoeke van my leeshonger-hart.

“Sy hart, die Byekorf” – Francois Fouché

Het jy geweet sy hart is ñ byekorf?
Ratelkos.
‘n taai afvlerk gemors.

‘n Sinberoofde verslinding-
en ek daarbinne:
‘n geleedpotige wrak.
Gevoelens in geel en binnegoed
geverf oor sy bors;
een laaste asem-snak,
‘n laaste druppel geel, vir tydmors.

Sy donker brand warm onder
vrekgeverfde angel
en ratelklou.
Bye drietyd met dood,
en die heuning-gety loop koud:
Opgesom;
is hy die heksagoon
in eenvoud.

“Vir die voëls” – Francois Fouché

Ek laat lê my hart
in die mik van ‘n perskeboom
en hang hom daar,
tot die geelvinke hom uitmekaar ruk,
om nes te bou in jou kop.

Ek offer my droë-bakleiende hande
op die altaar van ‘n vorige lewe.
Ek bêre hulle daar,
tot die maraboes die bene uit hulle skeur,
om ‘n muur te vleg wat die verlede uithou.

Ek krap my oë uit
en steek hulle vas teen ‘n kransvoël se bors.
Ek los hulle so,
sodat ek myself kan sien soos jy het-
donkerblou en briesend:
ek, iewers ‘n leeftyd terug.

Ek gooi my bloed in ‘n tarentaalveld
en kyk hoe hulle my selle uitryg.
Om iets te weef vir die toekoms.
Iets goed en heel.
Iets wat raas en skater voor karligte soos hulle.

Ek los my lewe met die wil van die voëls.
Hulle bind my vas aan jou, en sal ook altyd.
Tussen hulle vere, was ek vir jou lief.
Onder hulle oë, het ek jou gehaat.
En ek hoop dat só,
Ek jou iewers op hulle vlerke kan laat gaan.

‘Planeetsfragmente’ – Suné Mostert

Ek en God het gisteraand deur
‘n teleskoop na Sy skepping sit en kyk.
Ek beduie toe na bo en vra;
en hy deel met my jou naam.

Ek sê vir hom dat jy bewonderbaar is
Maar dan…ontwentel jy.
Voeter iewers die heelal in
waar die omringende sterrereuse
jou net vervloek.
Selfs jy weet dat jy eintlik
niksseggend is in die geselskap
van die sterre.
Gereduseer tot miljarde
stukkies wêreld, was jy.

Maar steeds vee Hy die gebrokenheid
van jou planeethart op en blaas
dit saggies oor die donker kanvas
van Sy skepping uit.

En Daarom
vind ek steeds dele van jou
in elke ster wat ek saans raaksien,
vind ek dele van jou
in nuwe NASA-uitvindsels,
vind ek dele van jou
in die gebede wat ek boontoe stuur,
vind ek dele van jou
in die fiksie op my boekrak,
vind ek jou tussen die sterresproete –
op al die plekke
waar ek jou eens verloor het.

Jy is orals, selfs binne my,
want God alleen het geweet
dat ek ‘n fragment van jou
in my hart moes hou.

“Jou huis” – D.A. Smuts

-vir Carla-

As ek my oë oophou of toemaak sien ek jou gesig.
Jy is nie van hier nie, want onder jou ‘sweater’ skuil daar vlerke op jou rug

Jy woon in die wolke
Jy swewe met die wind
Al sou almal jaloers wees
Al sou iemand verstaan
Al sou die wêreld verweer
Jy spoel my tot die besef;
Jy behoort aan die see

Al is daar afstand tussen ons,
Bly ons harte een
My see-engel, my fenomeen
Ek is jou huis in wind, weer en reën.

“Jy is nog nuut vir my” – Stefan bolle Nel

Ek weet nie wat om van jou te maak nie
Wie om van jou te maak.
Eks wel seker jy is hand gemaak en dit is nie deur my nie.

Al wat jou gaan kan vashou is ‘n glas rustigheid by jou ouerhuis. Jou spore sal hierdie wereld nie kan weg wens nie

Jy bly nuut vir my

Wie gaan jy van my maak?
Dit voel of ek jou reeds ken.
Wat gaan jy met my maak?
Jou klein hart het my reeds raak geslaan

Miskien is dit maklik om jou pa te wees.
My pa was goed in dit.
Vir hom was alles maklik.
Selfs goed wees.
Met sy snor, bril en kwaai oë.
Miskien sal ek ook eendag iets hê wat jou aan my laat dink.

Fok wat het jy reeds van my gemaak.

Jy’s ‘n kuns my kind

“mens is gemaak om te sondig” – Zané Steyn

ek het die nikotien
deur my are laat vloei,
noukeurig toegevou in
die 1983 Vertaling.
iemand was druk besig
om oor laster of iets te preek.
miskien is dit hoe dit voel
om ‘n ekstatiese sonde te pleeg,
maar hulle sê mos dit is makliker
om om vergifnis te vra
in stede van permissie.

“dink” – Zané Steyn

wie is dan werklik
die goeie ene?

die geliefde Pa wat
onvoorwaardelik lief is vir sy skape,
maar hulle soos ’n straatbrak
wegwys omdat sy pels nie blink nie?
of die verlepte engel wat geval het,
wat hul met ope arms verwelkom
en inneem asof hul sy eie is?

ek vra jou weer.

“Evemore – Ewigheid – Toujours” – Beja Goedhart

Die koue Julie winde
my liggaam oorstreel
met meer as net gedagtes
maar jou aanraking ook
dit alles het veroorsaak
die liefde wat ek nie kan weerhou nie
my boeke met jou voorletter
en die permanente teken op
in swart
hartedief van meer as net
net my lewe
al my gedagtes lê swaar
en steeds dig ek van jou
kan ek jou net lees
sproet vir sproet
by die rivier af
gehoop en gebid vir antwoorde
op die eindelose seer
tog sit ek hier
en God het jou gestuur

’n Kunswerk deur Delaine Prinsloo

Met tyd wat nie terug gedraai kan word nie. En niks wat stil staan nie. Vasgevang te voel. Is ek emosieloos en liefdevoller met gevoelloosheid. Onregverdigheid is soos ‘n kraak in die muur. Waar ek my hart moet toesluit sodat dit nie snye en bloed spatsels sal kry nie. En engele nie nodig het om so iets te aanskou nie. Het onbeskryfte gedagtes. Ek is ‘n dromer word verlore. ‘n Gemmer kop kind. Leef in my eie fantasie. Ek twyfel in myself omdat ek nog nie elke deel van myself ontmoet het nie. Probeer sterker wees as die skerpste mes wat gegooi word. Staan op en staan terug. Sukkel om die ander wang te draai. Dis seer en ek probeer dit keer. Moeilik om die pyn te verdoesel. En om dit weg te steek maak dinge net erger as wat dit al reeds is. Niemand wil alleen voel, en niemand alleen laat voel. Dis soos ‘n stukkende legkaart. Dit alles voel so onwerklik. Wens dit was net een groot nagmerrie. Ek kry ‘n dik swaar knop in my keel. Dis alles brand gevoel. Hande is sweeterig. Lyf is koud. Yskoud. My trane loop teen my wang af soos ‘n rivier. Dis soos ‘n storm onophoudelik. Het gehoop dat dit net ‘n warrel wind is wat sou waai en oorwaai. Alles is donker voor my pikswart. En om te probeer normaal wees is moeilik want dis net ‘n knoppie op die wasmasjien. Dis asof ek ‘n geveg het met myself, maar as mens persoonlikhede kon photoshop sou dinge beter gewees het en nie so onbeheerbaar.. Om te dink ons almal is mense wat een of ander tyd op ‘n stofpad of self op ‘n grondpad was. Ons is mense met grense. Baie van ons gee een of ander tyd op. Dis dan wanneer jy kosbare tyd laat verby gaan. Dis makliker om te vra as om te gee. En het drome wat uitgelê is op padkaarte. En nou en dan uit ons buik uit lag. Dat dit hartseer jaloers maak. En jou sproete laat pop. Om te dink dat jy beheer het oor twee dinge in jou lewe . Jou houding en die moeite wat jy doen. Niemand is perfek nie. Ons moet net oorspronklik wees. ‘n Proses om te groei is om die mislukking te aanvaar. Ek laat mense soms agter met baie vrae. En as jy my ken sal jy weet hoekom ek, ek is.

Leave a Reply