Categories
Gedigte

Die week se beste gedigte

Hierdie week het digters van die donkerste gedigte nog gestuur. Dis vreemd – dis regtig asof ons almal saam inspirasie kry? Die beelde oorvleuel weer asof dit deur een digter geskryf is. Geniet hierdie – want daar is iets magical aan die gebeur.

Soos altyd, dankie dat ek hierdie mag doen.

Danie

’n Gedig deur A. Geel.

Ek sal vir jou,
Jou droom gaan uitleef
Kan jy dalk vir my
’n werk reël –
In die huis
van die Here?
Ek sal op die punte van my tone
heeldag die vensters was,
om seker te maak
ek kan sien, wanneer jy
by die poorte in gewals kom,
soos jy maar doen.
Ek sal jou dan ontvang
met ’n soen,
sag,
op jou wang.

“Sondagoggend suicidecall” – Zané Steyn (Gaan volg haar op (@laataand.denke)

die oproep het gekom,
daardie een sondagoggend.
twee keer.
ek was alleen.
die badwater het koud geword,
die skok in my het alle hitte
by die venster uitgejaag.
die bad het saam met my
al hoe leër geword.
ek kon net bly sit.
my ma het later die handdoek
om my gedraai.
die foon was steeds vasgeklou
in my regterhand.
twee ure lank.
daardie middag moes ek jou sien,
net om seker te maak.
my foon is nou op vibrate elke aand,
net vir ingeval jy weer bel

“Verdwyn” – Zané Steyn

verdwyn saam met my
in ’n klein hoekie van italië
waar die skadu’s van vrugtebome
appelkose
perskes
granate
ons wegsteek
en die voëls se gejubel
met jou lag harmoniseer
ons gaan swem daar
in die klein stroompie
-talle skilders het al sy genot
probeer vasvang-
sonder enige kostuum
en laat die bekommernisse
van ons afspoel
op die oewer lê ons
en laat toe dat die son
oor ons dans
en fyn sproete nalaat

kom ons verdwyn
en pak slegs geluk
in ons tweedehandse tasse

‘Jy’ – Zané Smith

Jy met jou liriese siel,
Mag niemand jou hart ooit verniel.
Daai hart waaruit stories, emosies en begeertes vloei,
Daai hart, wat met passie vir almal om jou bloei.
Jy met jou kinderlike glimlag,
Mag jy sonskyn ervaar, dag na dag,
en jou prag-stem gehoor word soos die somersbries,
deur die wildeblomme in die veld terwyl die dou ontvries.
Jy met jou diep gedagtes,
Mag jy die wêreld verander van wat dit is,
met jou boodskappe in melodies,
dat sodra jou meesterstukke die wêreld tref, almal die krag van jou woorde sal besef.

“15/09/2019” – Zané Smith

Leer my om vleis te eet saam met pap,
leer my om rustig deur die lewe te stap.
Soen my wang dat ek kan giggel en lag,
sit jou kop op my bors, dan fluister ek vir jou sag,
dat jy alles is en meer,
dat jy orals in my hart is, al kan ons die afstand tussen ons nie beheer.

Hier is ons in Potchefstroom,
jy is soveel beter as enige droom.
Dans met my op die kombuisvloer se teëls,
op ons eie ritme, met ons eie reëls.
Sê vir my ek is als wat jy wil hê,
ek sal antwoord dat ek verewig langs jou wil lê.

Onder die wilgerbome,
bars my hart uit al sy some.
Met jou arms om my lyf,
net nog ń bietjie, hou my styf,
dis ons laaste dag,
en ek aanskou in jou teenwoordigheid al ons liefde se prag.

“Unkind regards” – Keegan Scheepers.

As the long week comes to an end
The weekend draws near; to most a close friend.
To me, however; it’s a call of war…
Calls of “bastard” and “whore”

The fresh soil, the past, lies distraught,
amongst painful words of this poem overwrought;
Horrendous words fly across the room,
once again we get sealed inside this everlasting tomb

One of pain and psychological trauma
Why are you like this mamma?
The youngest asks, tears fresh in his eyes
Why do you continue with your lies?

Friday…Saturday…Sunday…
A three day roulette
Which has the most pain ?
All 3, wanna bet ?

Tears, blood and alcohol flows amongst the broken shards
Farewell my numb weekend
Till next time:
Unkind regards…

“Oggendson” – Keegan Scheepers.

Die skerp strale van die oggendson
Tuimel oor die sagte kurwes van jou lyf
Verstrengelend toe gedraai in die wit linen kombers gevul met die memories van gisteraand se liefde
Jou eerste woorde tuimel oor jou sagte lippe en jou hemelse oë maak oop en verryk die lewe met perfeksie

’n versadigte glimlag verskyn op jou gesig en vorm die laaste puzzle piece van God se legkaart.

Daar was ’n verwilderde storm deur die nag, weerligstrale wat die lig verklank met geleide van n hemelse orkes, tog niks in vergelykig met jou gemompelde oggend woorde…”I love you”

“Tweesnydende lem” – Chantel Cloete

toe oë gekloof teen krake
van ’n berg gehaal agter die bult

ooglede gesluit
verdwaal in eie onskuld

visie vermy wysheid
’n onskuld met die mooiste glinster ogies

soos vingerpunte elke besondere waarheid voel
raak nuwe begeertes meer helder

snak oomblikke van nou geskilderde skilderye
van ’n veronderstelde “sou”

’n hart wat in mymering skree
om waarheid weg te gee

met ’n stomme stem
word elke woord ‘n “tweesnydende lem”
Tweesnydende lem

toe oë gekloof teen krake
van ’n berg gehaal agter die bult

ooglede gesluit
verdwaal in eie onskuld

visie vermy wysheid
’n onskuld met die mooiste glinster ogies

soos vingerpunte elke besondere waarheid voel
raak nuwe begeertes meer helder

snak oomblikke van nou geskilderde skilderye
van ’n veronderstelde “sou”

’n hart wat in mymering skree
om waarheid weg te gee

met ’n stomme stem
word elke woord ’n “tweesnydende lem”

#Vinkel

“Voorspelde Lewe (Psalm 90:10)” – Chantel Cloete

“Die dae van…” swoeg, skree en smeek
en ons hele bestaan as sonde,
loop deur ons lewe,
kom uit ons oë, ore en monde.

“…ons jare is…” maar min,
al voel dit vir ewig.
Ons bestaan elke dag.
Ons werk hard, ons lyk so gretig.

“…opsigself sewentig jaar…” as die noodlot ons nie kry.
Miskien meer,
maar ons sal steeds ly.
Elke dag, elke keer.

“…en as dit…” kom.
Die dag van ons einde,
is almal “hartseer” en “verstom”,
maar môre is ons vergete.

“…weens besondere krag…” kry ons darem ‘n lewe.
Ons het almal ons eie keuse,
van wat ons wil doen, verskillende besluite.
Maak net die regte, dan is daar geen verwyte.

“…tagtig jaar is…” ‘n worsteling met ‘n baie swak vlees.
Die begin van smeek deur te kruip,
want die bene wil nie meer nie,
en die hare en tande val ook uit.

“…is dit nietemin…” ons eie skuld.
Ons ignoreer feite wat kan help.
Ons het nie geduld,
ons vertrou eerder op geweld.

“…vol moeite…” steen “…en…” kla ons oor wat ons het.
Ontevrede bly ons vergeet van die beter belofte
wat op ons wag, as ons regtig geloof het.
Ons bevredig onsself in bedrieglike geloftes – en

“…skadelike dinge, want…” ons oë is toe.
Ons is gelukkig in ons kwaad-soek omstandighede.
Ons glo alles, vat alles kop toe,
en lewe vir niks anders as die hede.

“…gou sal dit…” alles tot ‘n einde kom.
Die water, die wêreld onder die son,
want daar is niks na ons voorspelde lewe,
behalwe vryheid van die wêreld se skete – wat

“…verby gaan en ons…” sal nie meer kla.
Al is party dood met miljoene onbeantwoord vrae;
‘n verlossing van iets wat ons nou vashou.
Verlossing van haat en kwaad waarmee ons mekaar opbou.

“…vlieg daarheen…” Ons lot is min.
Ons koppe draai te maklik in die verkeerde rigting in.
Nog net ‘n paar jaar oor,
voordat ons alles verloor

#Vinkel

“Elrie” – deur FG Buitendag

As sy sou wou
sou selfs Jupiter om haar wentel

Die son staan soggens vroeg op
om sy lewe by haar te vind

As sy sou slaap
sal die son
na haar skyn verlang

Die aarde sal haar krag steel
sodat hy nog
soos ’n appel in die niks hang
en soos wyn
sy wysheid met haar deel

Sy sal nooit te oud word
om jonk te wees nie.

“Kunstenaar” – Deur FG Buitendag

Ek is ’n kunstenaar
wat sal ek wees?

’n Kinderskets
met vetkryt vensters sonder deure

Die skets smeer
soos potlood oor my hand

Woorde vloei vry
bou ’n tuiste vir my

Ek is ’n kunstenaar
met skarlaken verf
die skerp kwas
laat ek my vryhand kerf

“Middernag” – Carla Adlem

Dis ’n 2 uur die oggend
Stadligte wat oor die balkon fluister
Tipe stilte vanaand

Iemand dans voor ’n oop venster
Waar hulle dink niemand kan sien nie
Iemand speel klavier
En die nag kom luister

Daar brand nog ligte,
die van kunstenaars, harte en geheime
sketse van stories
wat net die aand onthou

Ek sweer die ligte praat met mens die tyd
Waar skrywers se ink papiere vind
En stories leef wat nooit geskryf word nie

Dis net ’n 2 uur, nagstil balkon
Wat klink soos musiek
En lyk soos iemand wat dans
asof niemand kan sien nie

Hier leef ’n dowwe fluister stem gesprek
Tussen 2 wysers wat nie tyd ken nie
Jy’t my geleer van middernag gesprekke hou
Op die middernagtelike uur balkon

Ek moes jou nooi vir koffie,
(maar dis al lank na twaalf)
Nou dink-droom ek op hierdie middernag balkon.

“Vergeet my nie” – Christoff Kruger

Wanneer die donker skaduwees van die nag uit kom om te speel,
dink jy ook aan daardie een oomblik?
Wanneer die maan oor die wolke hardloop sonder ’n gehoor wat haar bewonder.
Smag jy ook na daardie een enkele moment terug waar jou gedagtes kon dans, jou siel aan die brand was?
Jy wat wakker bly lê in jou bed terwyl die eensame paaie se brandende straatligte wag om skofte te ruil met die son.
Hoekom is dit so moeilik vir daardie liefling-kind om uit jou kop te klim en terug te stap na jou hart toe?

“10 Junie” – Ruben Lombard

Ek het vanoggend alweer onbewustelik in my hart gaan krap vir herinneringe van jou en my, en nou is my hart weer so bietjie geswel.

My oë wil-wil lek, maar jy het my geleer hoe om sterk te wees en nou vind ek myself weer besig om te onderdruk.

Vandat jy weg is, en jou plek langs my leeg is, is dit al wat ek weet hoe om te doen.

Sê vir my, het ek ’n toekoms vir jou en my onherroeplik opgefok of is daar ’n kans vir jou om my lief te hê?

Ontspan, ek’s okay.
Ek wou net hê jy moes dit een keer terug sê, of vir nog 5 minute langs my bly lê.

More oggend skyn die son weer, ’n afleiding klop my deur en my emosies oor jou, word weg gebêre tot later wanneer ek weer iets nodig het om hartseer oor te wees.

“Die kuns van eenvoud” – Megan Maartens

ek het nog nooit
veel uit die lewe gevra nie
net dinge wat my
meer siel en
minder lyf
maak

ek smag na ’n bestaan
geanker in pynlike eenvoud:

waar gedigte geskryf word
wat enigeen kan verstaan

waar ek die insig het
om te kan begryp
hoe sacred ’n oomblik is
voordat dit reeds verby is

waar dit die norm is
om dadelik te kan sê wat jy voel
en deur daardie enkele oomblik
van spontaniteit
jou lewe te definieer

ek soek ’n klein huisie
met ʼn groot erf
waarin ek tussen vriende en familie
kan lag en leef
in die lig van die nou

want eers na ek
die lief en die leed
van leef leer ken het
het ek besef dat alhoewel ek nie meer
’n volle ek is nie
ek tot in my diepste wese
gesuiwer is van als
wat nie ek is nie–
en dít is ’n begin

“Eendag” – Stoffel Forster

Soos dit buite gereën het,
het ek geluister na die getrippel
op die vensterbank
en gekyk hoe twee reëndruppels
mekaar jaag oor die glas.
En dit het my laat dink aan jou,
hoe ek vir jou deur elke seisoen sal volg.
Hoe ons nog steeds onsself is,
al bly die dae nie dieselfde nie.
Hoe ek gelukkig is met jou,
selfs in die reën.

’n Gedig deur Nina Erasmus (Wolwedanser).

sy lyk so flambojant in vrede
wanneer sy soos ’n witborskraai
onder ’n wildevyeboom sit
en krone vleg uit Molslaai-

somersrok lank
hare kort geknip
skouers oop en lyf  slank–
terwyl haar  melodieuse engelstem
só sag en intensief
die blou lug bo haar tem

haar gedagtes loop lukraak
terwyl die bitter son skyn saam met die reën
sy dink terug aan wolf
wat jakkals se vrou  so vermaak

sy sê sy kan nie dans
tog draai sy – voete lig – in die rondte
maar net alleen durf sy dié kans
op sagte gras tussen laventelbossies

kleurryk, vredevol, oneindig mooi
sy is, maar iewers het sy
ook ’n swart hunkerend flooi
red haar en spaar haar
soos ’n swart vlinder
in ’n geraamtekas

“pastelverf” – Simone Ras (gaan volg haar op @geelskrif).jy is kuns.
jy is die gemengde passie
van pastelverf kleure
wat uitstaan bo blatante
kunstenaars en aangeplakte,
uitgeskeurde tydskrifletters.
ek bou jou prentjie
soos ’n duisend-stuk legkaart
met kleure wat jy kan hoor
en musiek wat jy kan sien
deur die lyne van elke
legkaart-stukkie.
ek sal jou raam teen
abstrak-geverfde mure
sodat die sig van jou
beeldskone wederkoms
die lig in die kamer kan wees.
ek interpreteer jou portret
met lugoë en jy herstel
alles wat mooi is in my.
jy is natuurlik en deur onbetwiste
wyse direk gemaak en daarom
bly jy die mooiste
kuns.

“Suidewind” – Corlien Jacobs

As die Suidewind teen my kom vaswaai
en ek die uurglas wil terugdraai,
bevind ek myself in heimwee verlore,
wens ek gisters word hergebore.
Wat het geword van daardie kaalvoet kind
wat gedans het op die ritme van die wind,
die sorgelose, vrye, ontembare siel.
Het die lewe my dan so verniel,
het die wêreld te diep hier in my kom lê
dat ek vergeet het wat ek eintlik wou sê
of is dit maar hoe my sprokie ontvou,
omdat ek te diep dink en dalk verkeerd onthou.
As die Suidewind teen my kom vaswaai
en ek die uurglas wil terugdraai,
besef ek seisoene kom en gaan
maar deur dit als bly God by ons staan..

“Kiaatsaad” – Kyle Macdonald

dood uit die kyk
’n aaklige fout
hy hang so eensaam
aan ’n droë boom
só bros en benoud

hy kyk af op die aarde
en sien sy vriende wat rumoer
hy soek ’n windjie vol lewe
wat hom verenig
met ’n broer

sy binneste is vaal
want sy hart is vol dorings
hy verlang eintlik net
na ’n stukkie van die hemel
weg van die donker toring

“Sy glimlag” – Suné Winter

ek steek uit my hand
om die sterre te vang
maar in plaas daarvan
het ek Sy hand gevoel,
die warm
dit bring vir my ‘n sein
dit speel soos ‘n dagdroom
God is dit jy?
wat my probeer na die wolke lei
waar ons sit op een
soos ek dit verbeel.

U vat my om my skouers
en blaas die bries deur my hare
U vat my hande en vou dit saam
U soen my lewe en laat my weer val
eks bang.
Maar die wind en die blomme
dra my liggies tot die oseaan
Ek sink na die mooi
die lewe is vol
Sy stroom dra my op hulle hande
soos ’n held wat hulle ag
Maar ek’s net nog een op Sy aarde
vir net nog ‘n dag,
is dit U wat vir my glimlag?

“Op Winterveld” –Suné Winter

jy is die sneeuwit gedagte
wat vir haar staan en wag
op Winterveld
as ons somer vakansie prag
met ’n windpomp wat in die horison smelt

hierdie goue kop meisie
sy hardloop in die wind
oor rooigrond en klippe
om haar te gaan groet
’n perd sien weer haar kind

daar bo
sien sy die wêreld uit jou oë
as die geel gras voor jou voete buig
is al wat hulle hoor
die gefluit van die wind
en sneeuwit hoewe
met haar goue kroeskop kind

jy word weer gelos
met ’n wortel in haar hand
jy omhels haar dan
jou sagte asem
dit kielie haar wang.

Al hang jy nou saam die sterre
Sal jy soms uit jou prentjie spring
’n pakkie met gedagtes bring:
Waar geel gras weer voor ons voete dans
Is al wat hulle hoor
Die gefluit van ons wind
En sneeuwit hoewe,
Met my gees,
Haar goue kroeskop kind

( vir Summer )

“Net mens” – Krizel Langenhoven

Jou hart klop agter ’n vlees van menswees
’n menswees wat elke sekonde van die dag lief
het
Lief vir die sonsak wat jou glimlag groet
Lief vir die laglyne van die wat jy wel klaar lief het
Lief
Woord wat oor verlore generasies gedisintegreer het en weggekwyn het in die traandruppels van halfgevormde liggame
Swaar hartklop, die kussing sluk jou weg .
Maar kyk, die mooi sonsak kom groet weer aan jou engel gesig
Here, help my asseblief om vandag elke lyn van my siel te waardeer
My emosies hardloop in eindelose sirkels,  opsoek na ’n rusplek
’n hand om vas te hou
’n klein gevoel van “jy’s net ’n mens”
Daar waar my koronêr saamtrek rus die tevredenheid daarvan
Die feit dat ons almal net ’n huis is met ’n hartklop en 2 oë
Ek wil ’n tuiste wees
Die soort  wat engele verwelkom en daar waar Jesus saam my kan lemonade drink
Ek is net mens
Vol liefde
Vol emosie
Half gevorm
Half gebreek
Steeds, mosaïek bly kuns
En menswees is kuns
Jy’s mens
Jy’s kuns
Jy’s ’n huis
Welkom by net menswees

KL

’n Gedig deur Lourens Holtzhausen

Ja, jy met daai skoene van jou
wat deur my gange so op die note wals
en my vastrap in helder blou
ek wil jou skilder met woorde
en in ‘n bundel verbind
want lief, jy is raamlose kuns
iets soos wilde digkuns
soms verlore
bietjie gebroke
maar, wilder as die donker see
mooier as spoegwolf  akkoorde
en louw se splinterende woorde
met oë soos lente
wat deur my ryg
en ‘n lag
o, liefste jou lag
wat deur roerende waters reis
deur skadu’s
en hul gety
al God se prag omskep
in die dansende lyne van ‘n meisie
wat daagliks my duiwels uitwis
want, lief
jy is kuns

“die reënwolf” – Lourens Holtzhausen
die bestaan van my as digter
ek was gebroke gewees
maar hy het my passie vir skryf
in my wakker gebliksem
en my genees met woorde
vanaf my gely aan swaartekrag
na my soektog na die bittermaan
in my donker somer
in daai toring
tussen die drank en dood
waar ek bly dryf
dit was ‘n koma
maar na die storm
het ek opgestaan
dié reënwolf is ‘n rustige siel
maar op stage…
brand hy plekke af
in passies vol punk en plesierigheid
en woorde vir die siel
dieper as die donker see
wat hy keer
om terug, vir ons
die skare
te gee
ek onthou jou eerste gedig.
wat ek gelees het.
jy wat trou by die piket-berg spar
ja, jy met jou flintoog-nar
van daar af was ek met pen gewapen
op die oorlogspad
vir die verlore
die gebroke
‘because words can save a life
like you’re words
saved mine’
(@l.p.h_gedigte)

“Rooipeper” – Madia Steenkamp 

met die glimlag op my kinderjare se gesig swaai ek met my herinneringe tot in die hemelruim.

ek kyk af en sien die kuns van kindwees.

ek sien my broer se onskuldige skuldigheid om die reëls te breek wanneer ons wegkruipertjie speel (ek dink hy het dit by my geleer).

ek sien die gevolge nadat ek vir my broer gesê het dat rooipeper soos suiker proe.

ons hardloop kaalvoet op die skemergras.

ons klere onwasbaar gevlek met die sap van moerbeie.

my Ma roep ons met die laaste sonstraal om in te kom huis toe.
(sy het ons gewoonlik 4 keer geroep)

ons het ons lewens geverf met herinneringe waarna ons nou sit en verlang.

dit is nou 16 jaar later en my broer het altyd ‘n botteltjie Tabasco langs sy bord.

die kuns lê in die soet van die rooipeper.

Dalk Eendag – Christos Pietersen

Ek vee my gesig gereeld af in jou
en aan die pante van jou siel hang ek my trane
Soos ornamente om jou nek,
dra jy my skaduwee saam met jou

My Geliefde, dis net wanneer ek val dat ek
naby genoeg kom aan my eie duisternis
om daarmee vrede te maak

Dis net wanneer ek omrol dat ek sien hoe
naby die lig aan my is

Dalk eendag kan ek al die pers in my oprol
in ‘n laventel doek en dit uitdroog
in die laat winter se flou son

Dalk eendag kan ek met duidelikheid
al die rante sien wat sny
Al die knope losmaak en die harde lig
versag soos die van een kers

Dalk eendag sal dit alles sin maak
Ek.
Jy.
Die lewe.
God.
Liefde.
Lag en huil.
Maar nie vandag nie.
Vandag leer ek nog om mens te wees.

“GROEN-VisiOËn” – C. vdM

In ’n vasge-etste visioen van flikkers gewaar ek jou
’n donker wêreld ontvou in ’n ope lug blou

Sielsrukkend sag blus jy die vlymvuur
Eggo spookasem swerwend deur die late uur

Harde haat, ligte lief
In die verlate nag, skarrel soos ’n dief

Sappig soet …
Drup korf heuning onder sonsgloed

Swaartekrag…. styg steeds op
Huppel huppel voor die toring in die woud kom stop

Wentelbane kruis vir kort-kort rukkies
Bars en skiet in miljoene klein skerwe stukkies

Lê en dryf in die veld, half vier in die donker more dag
Storie giggel lag, verskietende sterre jag

Fluister fokus oë nou en dan op jou rus
Koue vuur oombliklik verewig blus

Jy, ja jy met groen oë kom betower
Onverwags die toring in die woud verower

’n Sterrekyker fluister iewers gedurende ’n verlate hemelruim nag
Vir jou … vir jou sal ek wag

“Kenneth The Whistle” – Alrich du Plessis

Ek het vanoggend woord ontvang
dat daai moerse vriendelike Out-Surance man
sy Pad gevind het na waar hy kan
rus en fluit en sy arms uitspan.

Kenneth The Whistler was sy bynaam
hy beter sy foto geraam
het op ’n muur by die kantore
’n glimlag was hom altyd beskore.

Ek skryf die gedig in rooi –
my hart bloei vandag en ek is hartseer
hy is hier nie meer
met ’n konvooi
hoop ek word hy verwelkom by sy bestemming.

Dankie vir die vriendelike terug groet
Vandag groet ek jou
in die vorm van ’n gedig want ek voel ek moet
jy was altyd amazing
om te aanskou.

Fluit-fluit…

Leave a Reply