steenekamp

Die Rivier Forums Fan Gedigte steenekamp

Viewing 1 post (of 1 total)
  • Author
    Posts
  • #7699
    Jacobus Le rouxJacobus Le roux
    Participant

    Steenekamp
    Hier tussen muur en blad waar my stilte so dikwels hardop ween
    Oor wat my tong sukkel om oor my lippe te vorm vind ek jou nou sonder
    Masker deur my pen swerf en oor my blaai wandel
    Jy’t gesê dit is ‘n eer
    Maar die eer is vanaand in my geleende ink en onvoldoende papier
    Hier tussen al die ikone tussen Lion-Cachet, Pannevis en Cilliers het ek nou
    Stom geword met die gedagte dat ons paaie in ‘n vroeë lente sal kruis
    En dit wat nou is en was, saam soveel ander diamante net as herinnering
    Gestoor sal word in die oorblyfsels van my geheue
    So ek skryf dan nou om te onthou, ek skryf nou dat beide van ons kan onthou
    Met die hoop dat ons worsteling nie verniet was nie en dat die baaltou wat jou
    Maande af getel het die moeite werd sal bly
    Die seun wie die wêreld gemartel, herkou en smaakloos in koppies
    Uitgespoeg het is dood, hy’s dood en in ‘n vlak naamlose graf begrawe
    Te danke aan die Here se genade
    Dit mag dan nou wees dat jy sal sê ons moet die slapende
    Honde laat bly lê maar kom ons onthou, ek myne en jy joune
    Vir die lewe se onthalwe
    Onthou jy die slapelose nagte, die hulp krete en die smeek gebede
    Bo in kloof en dal en hoe die einde al duidelik in sig was duskant
    Surly Rylaan en wat in die nasleep se as oorgebly het
    Onthou jy die ligte wat ons herhaaldelik in beweeg het
    Laat na donker opsoek na wat dit is om werklik vry te wees
    En dit met die wete dat dit onmoontlik was en enige iets sou doen
    Net om vir ‘n rukkie weg te kon raak uit ons storm van karmyn rooi
    Ongevoeligheid
    Of hoe ons saam so gewillig op Avbob se stoepie gaan speel het
    Net om te voel dat ons nog lewe
    Ons het nou al soveel vreugdevolle
    Geselskappe gedeel nou na ons smarte uit gesweer het
    En ons wonde net letsels geword het
    Die Vader ken die trane wat in ons vergaarbakke gestoor is
    Laat ons dan nou waak teen die gemaklikheid wat
    ‘n Mens so geneig maak om te vergeet
    Vergeet van die swaar gordyne wat in Westcliff, Parsins en Martastraat
    Nommer vyf ons van elke dag weerhou het oor spyt ons as
    Ongediertes aan ons eie begeertes oorgegee het
    Kom ons waak dan nou teen die strike wat ons vir jare as kluisenaars
    Agter slot en grendel opgesluit het en ons en soveel ander as
    Marionette die skadu’s vol gespeel het, ons tot op die been geskil het
    In die sloot gegooi het en van ons vergeet het
    Hier tussen muur en blad waar die dae se eindes
    Ryp word skryf ek nou vir jou ‘n pleit want vergeet ons dié
    My liewe vriend word ons weerhou van ons ewigheid

Viewing 1 post (of 1 total)
  • You must be logged in to reply to this topic.