Categories
Kortverhale

Kortverhaal Heideli du Plessis

Dag 1

Ek voel soos tien ure in ʼn kar en ek mis ʼn stort op die oomblik meer as wat ek die huis se Sondagmiddag-waffles met stroop mis, maar as ʼn mens net vir omtrent drie dae in Stellenbosch is, moet ʼn mens die tyd ten volle benut. En om Kraaifontein toe te ry vir skoon klere is blykbaar overrated – blykbaar. Ek is redelik gatvol en nou moet ek my tande borsel in iemand se tannie se huis se gastekamer.
“Is julle reg?”
Ons neem dit as ʼn retoriese vraag, want die antwoord kan letterlik enige kant toe gaan en dit is eers later die aand toe ek en Lena soos losers alleen by ʼn tafel vol vreemde mense sit dat ek besef dat die antwoord eintlik “nee” moes wees. Ek het amper begin om vertroue in die samelewing te verloor, toe iemand ons bestaan uiteindelik erken en in daardie oomblik was die wyn wat ek gedrink het ewe skielik nie meer so sleg nie. Met ʼn classic handdruk en so ʼn skewe glimlag sê hy oor al die bottels op die tafel: “Jacques, aangenaam” en ek kom nie eers agter hoe koud sy hand is nie. Hy vra ons name en so ʼn paar ander goed en toe moet ek vir hom verduidelik wie ek is. Dit voel of ek probeer aansluit by iets soos supersingle.com en ek moet my bes probeer om nie te bloos nie, want ek dink aan hoe ek sy vraag antwoord met “Haai, Heideli, aangenaam en so by the way, ek het nie ʼn kêrel nie.”
Dit is obviously nie wat ek gesê het nie, want die man maak my op my senuwees, en die gesprek stop toe vir so ʼn rukkie nadat ek myself net as doodgewone ‘Heideli’ voorgestel het – nie net sonder ʼn kêrel nie, maar ook sonder hoop vir my toekoms, omdat ek soos ʼn skilpad in my dop gaan staan en kruip as die sosiale druk net te veel raak.

Ons is op pad na die volgende plek – net oorkant die pad. Stellies se nagwindjie is besig om dwarsdeur my trui te waai en vir so ʼn oomblik onthou ek hoe koud sy hand was. ‘n Perfekte nagedagte.
“Kry jy koud?”
“Flippen koud, maar dit is okay, ons gaan nou weer binne sit.”
Dit was weer die naaste ding aan ʼn gesprek vandat ek myself voorgestel het.
My ongemak het al so ʼn bietjie ontdooi soos ʼn tjoppie voor ʼn Saterdagaand-braai, en ek en Lena is al regtig honger. Ons frustrasie begin weer kop wys toe niemand verstaan dat ons ongeveer vyf ure terug by Beaufort se OneStop-Wimpy die kleinste burger op die spyskaart geëet het nie. Volgens Jacques is die plek waarnatoe ons nou op pad is, se burgers ʼn wenner, maar ek is eintlik net lus vir iets wat kan smaak soos my ma se kos. Ek troos myself deur te dink dat hy eintlik net ʼn bietjie meer tyd saam met ons wil spandeer en ek settle maar vir so ʼn halfgebraaide patty wat eintlik nog in die veld kon rondhardloop.
“Ek gaan net so een steel” en voor ek weer sien vat daardie selfde koue hand ʼn chippie uit my bord uit.
“Dis reg, eet maar. Ek dink anyway nie ek gaan alles self op eet nie.”
Hy mompel toe deur sy skewe glimlag en my halfgekoude chippie dat hy eintlik ʼn meisie moet kry. Dit kom alles net daarop neer dat hy iemand soek wat haar kos met hom sal deel. Ek is amper doodseker hy het my nou net uitgevra. I mean, watter ou deel sy dop met ʼn soort van-vreemdeling? Daardie selfde dop waarvoor hy ʼn halfuur in ʼn ry waar ʼn mens omtrent die ou langs jou se parfuum kan ruik wat hy twee dae terug aangespuit het, moes staan en wag. Ek voel soos iemand in graad twee wat my hand wil opsteek en ek moet net keer voor ek kliphard sê: ”Hallooo, haai, ek is Heideli en ek deel graag my chips.”

Nou is dit al tyd om aan te beweeg NuBar toe, want blykbaar was jy nie uit as jy nie jou aand daar afgesluit het nie. Eintlik wil ek net daar waar ek is, bly sit. Ek het nou net begin warm word en ek dink hy sien hoe ek en Lena moed by mekaar skraap om daardie selfde Stellenbosch-wind van nou-nou te trotseer.
“Kom nou man, dit is nie so erg nie en as julle regtig koud kry – ek het twee baadjies aan, so julle is sorted.”en ek troos myself weer daaraan dat hy dalk net bietjie meer tyd saam ons wil spandeer.
“Ek is okay, dankie. Die kar is darem nie te ver nie.”
Ek kan myself amper skop , want toe ons buite kom bliksem die koue my op my bors en ek moet mos altyd myself cool hou. Donners simpel dink ek terwyl ek met my arms gevou stap so asof my lewe daarvan afhang.
Hy lag en se met so ‘I told you so’-houding: “as jy koud kry, ek het toevallig ‘n baadjie in my hand” en ek draai net om sonder om ‘n woord te se, vat die baadjie en trek hom aan. Toevallig, dink ek
Toe-val-lig.

Dag 2

Ek sien hom eers weer die volgende aand na die kaas-en-wynfees – die eintlike rede hoekom ons in Stellenbosch is. Ons bestel die pizza waarvoor ons nog heeltyd lus is, saam met lemoensap en ʼn cream soda en ek voel weer soos ʼn graad twee-kind, maar ek wil nie die keer my hand opsteek nie, ek wil van die spyskaart se kinderafdeling af bestel. So met my eerste slukkie stap Jacques by die deur in en op daardie oomblik is die feit dat ek hom nie vandag gesien het nie, al lank vergete. Obviously weet Lena dat my hart op die oomblik net sowel ʼn springkasteel kan wees en ek kry so ʼn ligte skoppie teen my shin onder die tafel. Kinderlik opgewonde.
“Ag nee. Wat drink julle?”
“Cream soda,” antwoord ek, en Lena sê agterna “Lemoensap.”
Voor hy sy teleurstelling te duidelik maak, sê ek met ʼn krap in my keel: “Met ʼn bietjie vodka,” en lag dadelik, omdat ek weet dat hy weet dat ons nie heeltemal die waarheid praat nie. Hy is die tipe ou vir wie ek bereid sal wees om te leer bier drink.
Hy eet weer ons leftovers en ek is oortuig daarvan dat dit sy manier van flirt is, maar in dieselfde asem probeer ek myself oortuig dat hy dalk net regtig honger is. Toe ek weer bykom, trek ons gesprek ewe skielik by mans en hoe hulle almal eintlik maar dieselfde as pizza is – hulle het almal dieselfde base, net met verskillende toppings. Jacques stel toe voor dat ons eerder die onderwerp moet verander. Hy begin praat oor sy ou Datsun, 1400 dink ek, so asof dit die eerste speelgoedkarretjie is wat sy ouma vir hom gekoop het toe hy drie was; en hoe jy op daardie ouderdom net lief is vir jou ma en jou pa en daardie selfde speelgoedkarretjie; en vir ʼn oomblik sing Snotkop nie meer van sy Mustang op Margate se strand nie. Ek en Lena wou regtig net so graag bietjie die see gaan sien.

Dag 3
Almal drink wyn, maar dit het al vir my begin voel soos huiswerk en iets wat ek regtig nie meer wil doen nie. Ek het minstens Lena se geselskap en ek vertel haar hoe ek al te veel wyn gedrink het vir iemand wat regtig nie baie van wyn hou nie. Dit is te koud in die koelte en dit is te warm in die son en ek weet regtig nie hoe om oor die situasie te voel nie. Lena trek nog heelpad my siel so ʼn bietjie oor Jacques uit en ek grap maar nou al saam, want ons al twee weet.
“Pizza en bier. Ons Uber sommer soontoe,” sê sy, lag dan soos sy altyd lag, en ek is skielik regtig dankbaar vir Lena hierdie klein vakansie.
“Ons sien hom weer vanaand, hou op om so hartseer te lyk.”
Ek gee haar net ʼn halwe vuil kyk, want soos sy aangaan, wil ek môre al met die man trou en eintlik is hy regtig net ʼn cool mens vir my. Ons praat oor hoe ons ʼn WhatsApp-groep gaan begin en net totally best friends gaan wees sonder om hom regtig ʼn kans te gee om self te besluit hoe hy daaroor voel.

Die dag is verby en ons is op pad na sy koshuis toe om te groet voor ons terug ry na ʼn plek wat eintlik sy huis ook is. Hy het nou net gaan draf, en ek verbeel myself ewe skielik dat ek ook van draf hou – amper soos ek myself heel naweek probeer oortuig het dat ek eintlik van wyn hou. Die groet is hartseer, amper soos wanneer ʼn goeie fliek moet eindig, maar ek troos myself daaraan dat daar ʼn ‘nommer twee’ gaan wees soos met alle goeie flieks wat doodeenvoudig nog nie kan klaar wees nie.
Ons ry weg en hy bly agter saam met so ʼn klein stukkie van my hart. Dink ek.
Ek kyk vir Lena en vertel haar dat hy iemand is wie se baadjie ek sal wil hou wanneer ek hom leen en hoe ek my chips met hom sal deel wanneer ek regtig self lus was daarvoor en hoe ek sal leer bier drink, net sodat ons kan gaan bier drink en gesels oor hoe ons albei eintlik van draf hou, op ʼn Saterdagaand.

Ek vertel haar dat hy iemand is oor wie ek sal skryf.

Sy naam is nie Jacques nie en ek noem haar sommer Lena, want hierdie naweek voel vir my soos iets wat uit ʼn scene van Ballade vir ʼn Enkeling moet kom.

Vriende vir Altyd.

Leave a Reply